در باب 17 از جلد 26 جامع الاحاديث رواياتى هست كه شايد بسيارى از آنها را دليل بر تنصيف بدانند ، ولى ما دلالت همه آنها بر اين معنا را تمام نمىدانيم ، لذا به ذكر سه روايت از بين آنها اكتفاء مىكنيم : 1 - موثقه يونس بن يعقوب عن ابى عبد الله عليه السلام قال : سمعته يقول : « لا يوجب المهر الا الوقاع فى الفرج » . « 1 » وجه استدلال به اين روايت اين است كه بر خلاف نظر كسانى كه موت را هم مثل دخول موجب استقرار مهر كامل مىدانند ، اين روايت فقط دخول را موجب استقرار مهر مىداند . 2 - موثقه ديگر يونس بن يعقوب : به نظر ما با خبر قبلى بايد يكى باشند اگر چه سندهايشان مختلف است ؛ سند اولى « على بن فضال عن محمد بن الوليد عن يونس بن يعقوب » است و سند اين « حسن بن فضال عن يونس بن يعقوب » است كه حسن پدر على بن فضال است - قال : سألت أبا عبد الله عليه السلام عن رجل تزوج امرأة فأغلق بابا و أرخى سترا و لمس و قبل ثم طلقها أ يوجب عليه الصداق ؟ قال : « لا يوجب عليه الصداق إلّا الوقاع » . « 2 » ان قلت : در اينجا سؤال در مورد طلاق است ، در حالى كه فرض بحث ما در موت است . قلت : اولا : اين اشكال در روايت قبلى وجود ندارد . و ثانيا : خصوصيت سؤال موجب خصوصيت جواب كلى نمىشود ، بله اگر ضمير در « لا يوجب عليه » را ظاهر در رجوع به مرد مطلق بدانيم استفاده ضابطه كلى از اين روايت مخدوش مىشود . 3 - موثقه محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام قال : سألته عن المهر متى يجب ؟ قال : « اذا أرخيت الستور و اجيف الباب . . . » « 3 » كه در اينجا سؤال از استقرار مهر

--> ( 1 ) جامع احاديث الشيعة 26 : 306 ، ابواب المهور و الشروط ، الباب 17 ، الحديث 5 . ( 2 ) جامع احاديث الشيعة 26 : 306 ، ابواب المهور و الشروط ، الباب 17 ، الحديث 7 . ( 3 ) جامع احاديث الشيعة 26 : 308 ، ابواب المهور و الشروط ، الباب 17 ، الحديث 12 .